Klapvee

Afgelopen maandagochtend werd de eerste steen gelegd voor een nieuw ICFO-gebouw. Die eerste steen is altijd erg belangrijk, hoewel hij volgens mij de mensen die later in het gebouw zitten niet zo veel kan schelen. Maar, toch, erg belangrijk, dus hadden ze de baas van het fonds dat het gebouw financierde opgetrommeld, en mochten zowel de lokale burgemeester als de lokale president opdraven.¹ De directeur van het ICFO was in zijn element, en hield een korte maar krachtige rede waarin hij de president bedankte voor zijn aanwezigheid, de fondsbaas voor het geld, de posterboy-wetenschapper complimenteerde met wat hij bereikt had om Catalonië wetenschappelijk op de kaart te zetten, en het in de zaal aanwezige publiek op het hart drukte dat ze getuige waren van een heel bijzondere ceremonie. De burgemeester werd ook nog genoemd, maar die leek toch minder belangrijk te zijn - had waarschijnlijk te veel uitvoerende functies.

Daarna mochten de fondsbaas en de burgemeester ook elk iets zeggen; de fondsbaas, die als enige uitgenodigde bobo een doctorstitel had, sprak het minste kreeg aanmerkelijk meer applaus dan de anderen. Tenslotte kreeg de president het woord. Hij voelde zich erg op zijn gemak, en nam ruim de tijd op te zeggen wat hij op 't hart had. Ik zal jullie zijn volledige speech besparen; herhaalde elementen waren 'Catalonië heeft een toekomst, Catalonië heeft een goede toekomst', en 'dit instituut behoort tot de beste van de wereld', en natuurlijk 'dit instituut zet, onder andere dankzij de genereuze gift van [de fondsbaas], Catalonië wereldwijd op de kaart wat wetenschap en innovatie betreft'. Later hoorde ik van mijn Italiaanse kantoorgenoot dat hij ook had gezegd dat het ICFO qua excellentie en innovatie te vergelijken is met de beroemde(?) Catalaanse koks.

Om er zeker van te zijn dat de mensen die er uiteindelijk voor zorgen dat Catalonië internationaal op de kaart komt te staan later niet het gevoel zouden hebben iets belangrijks gemist te hebben, was een aantal maatregelen genomen. Naast de gebruikelijke herhaalde aankondiging op het intranet werden alle medewerkers uit hun concentratie gehouden door muzak uit de gangspeakers waar de meeste liften zich voor zouden schamen, en kwam er ook nog een secretaresse langs om iedereen te waarschuwen. Dus ik ging als brave Hollander naar het Auditorium, alwaar zich de hierboven beschreven ceremonie voltrok. In het Catalaans, zonder een woord Spaans, laat staan Engels.² Al met al, gegeven het zeer internationale karakter van het totale ICFO-werknemersbestand, de beste illustratie van de betekenis van het woord 'klapvee' die ik tot nu toe heb mogen meegemaken.

¹ Ze hebben hier dus zowel een koning als een president, wat toch maar weer eens aangeeft hoe belangrijk Catalonië is.

² Het zou dus kunnen dat ik de speeches niet helemaal goed heb weergegeven - in dat geval mijn welgemeende excuses.